Plattdeutsche GedichteAuf Münsterländer Platt Von Otto Pötter, Rhrine. |
|
|
|
Kiek up dat Guede
Von Otto Pötter
Laot bloß nich dör swatte Gedanken
den Kopp gar heel wahne erkranken.
Denk auk nich üöwer’t Denken nao,
süss wiärd dat Liäben di to schwuor.
Man kümp daobi gar licht ant Wanken.
Denn dat Denken der Gedanken
is gedankenlosset Denken.
Man mott et eenfach anners lenken!
Statt swatte Simmelanterie,
dreih et üm un kiek upt Nie’.
Et giff auk Guedet noch, wat luert.
Dao kiek män hen, dann geiht di ’t guet.
Alles wird gut
Von Otto Pötter
Manchs is dat Liäben bloß schwuor to verstaohn,
dao moss dienen Patt ganz alleen dann so gaohn.
Du fröggs di: Wat sall dat, waorüm mott dat sien?
De Fraoge, se quiält di met wahne Kopppien.
Un doch helpet de Fraoge alleen daobi nix.
Auk helpet dann nich noch so wiesklooke Tricks.
Du moss dao män dör, off du wills orre nich,
Hauptsaake du sömms lötts di dann nich in’ Stich.
Dann doo, wat du doon moss, un is et auk hatt,
bit Wasken wiärd immer dat Fell nu maol natt.
Doch bis du wier rein un de Dreck guet haruut,
kanns reinheruut säggen: Alles wird gut.
Munter bliewen
Von Otto Pötter
Ach, laot den Kopp doch nich so hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön haruut!
Daobi laot di nu nich glieks driewen,
man soll doch bloß lück munter bliewen.
Daoför moss aower auk wat doon;
genoog för so wat giff ’t jä schon.
Schön is ’n Kaffee in’ Café,
orre ’n Tee in’ Altstadtcarré?
Auk upt Perdken hauch es drup,
muntert dat Hiärtken guet wier up.
Un för de Gesundheit radel Rad,
schwemm, maak Gymnastik orre süss so wat.
Doch auk de Kunst will pfleget sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!
Pousseer auk mopsfideel es wier,
dat hölt de Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n Löchten uut de Aogen,
kanns giäne dat maol öfters waogen.
Et muntert vull up, drüm freu di doch mehr.
Küer schön use Platt, auk dat helpet sehr!
Nen Döönken mäck munter, auck wenn et es schuert...
Giff Acht up dat Guede, dann geiht et di guet.
Schwiegen un Praoten
Von Otto Pötter
Schwiegen, sägg man, dat wör Gold,
doch werd es ohne Küeren aolt.
Ick will dat gar nich erst probeer’n,
daobi kömms bloß an simmeleer’n.
Denn van de Welt nu ganz verlaoten,
wu lött et sick dao wuohl bi praoten?
Doch küert se annersiets di üm,
kümp dao nu auk wier nix bi rüm.
Man mott jä nich in eens bloß küer’n.
Dao lött sick jä wuohl wat an stüer’n.
Acht’ leiwer drup, wat man so sägg,
un laup dao nich glieks dull bi weg.
Män schinnt et di, för diene Ohren
wör so ’n Gesnaater nich erkoren,
so schwieg – dann dreih di üm un gaoh.
Süss geiht di dao Gott weet wat nao.
Well mott all schon den ganzen Dag
dat hör’n, wat he nich hören mag?
Dann laot se achtern Rüggen sabbeln,
du bruuks dao ja nich mittobabbeln.
Stattdem gaoh leiwer dienen Patt,
un luster nett up anners wat.
Orre denke di bi’t Liäsen:
„Se könnt mi maol, de Quatermiäsen!“
Wat is bloß los in use Welt
Von Otto Pötter
Wat is bloß los in use Welt,
wo Fröndlickkeit so weinig tellt?
’n guedet Waort is doch nich schwuor,
waorüm bloß is et dann so raor?
Wat is bloß los in use Welt,
wat kiekt de Lüe so kruus verstellt?
Sie wi doch nett, jawoll, dat geiht!
Wi erntet dat, wat sömms wi saiht...
De klooke Muusekatt
Von Otto Pötter
De Muusekatt van’ Schultenhook,
de is nu all gar mehr äs klook!
Is se vör Slaop auk stief es Blie,
kümp erst noch wat an Fillsofie.
Dann sitt se an de Riägentönn
un kiek nao all de Stiärnkes hen.
Un is slecht Wiär un nix to kieken,
so lött se dann de Wulken strieken;
knipp sachteweg de Aogen to
un is auk so för sick ganz froh.
Söwwst dann is se heel derbi weg –
un lustert, wat de Wind wuohl sägg...
Landlatien Von Otto Pötter
Wat Dokters schriewet un Pastörkes singet,
dat to verstaohn, dat dwinget
Jans, Franz oder auk Grete
nich selten Kopppien in de Plääte.
Denn hier geiht et üm klook Latien,
dat mäck sick nu maol mehr äs fien.
Versteiht auk kiener dat Gedoo,
so nickt se doch män schlau daoto.
Doch küert de Lüe iähr Platt, met Mum,
kiekt Wiesepitts nich minner dumm.
Dto kriegt nu Dokters, samt Pastor,
in iähren Kopp wier gar nich klaor.
Well hier nu denn de Dummkopp is,
dat is un bliff män ungewiss.
Dao kann auk Cäsar nix up säggen,
dat bliff ’n Räötsel allerweggen.
Is dat Latien auk noch so fien,
well anners küert, draff anners sien.
Et is nich immer de Verkehrte,
de anners küer, äs de Gelehrte...
In praxi, ohne graut Geluut,
wat liärn wi dao för us nu druut?
Un küer wi noch so klook deher,
nich eener is deswiägen mehr.
|